Naast glas-in-lood en Tiffany, zijn er ook wellicht voor u minder bekende technieken voor het maken van glaskunst.

Het gaat dan over:

- brandschilderen;
en
- fusing.

Verder is er natuurlijk ook een mix van de diverse technieken mogelijk.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Brandschilderen

Geschiedenis van brandschilderen

• Middeleeuwen: verfijning van glas-in-lood

Brandschilderen ontstond als aanvulling op glas-in-lood. Door pigmenten op het glas te branden konden kunstenaars details, gezichten, schaduwen en patronen toevoegen die met gekleurd glas alleen niet mogelijk waren. Hierdoor kregen kerkramen een veel rijkere beeldtaal.

• Renaissance en barok: meer realisme

In latere eeuwen werd brandschilderen steeds verfijnder. Kunstenaars gebruikten meerdere lagen verf en verschillende brandgangen om realistische diepte en textuur te creëren.

• Moderne tijd: restauratie en hedendaagse kunst

Vandaag wordt brandschilderen gebruikt voor restauratie van monumentale ramen, maar ook door moderne glaskunstenaars die de techniek inzetten voor unieke kunstwerken en decoratieve panelen.

Technieken van brandschilderen

• Glasverf en pigmenten

Brandschilderverf bestaat uit fijngemalen pigmenten gemengd met een medium. Deze verf wordt met penselen, stipgereedschap of sjablonen op het glas aangebracht.

• Schilderen op glas

De kunstenaar brengt lijnen, schaduwen en details aan. Vaak gebeurt dit in meerdere lagen, waarbij elke laag afzonderlijk wordt ingebrand.

• Inbranden in de oven

Het glas wordt verhit tot ca. 600°C, waardoor de pigmenten zich permanent met het glasoppervlak verbinden. Dit maakt de decoratie weerbestendig en kleurvast.

• Meerdere brandgangen

Complexe ontwerpen kunnen drie tot vijf brandgangen vereisen, waarbij elke laag verf diepte en nuance toevoegt.

• Combinatie met glas-in-lood

Brandschilderen wordt vaak toegepast op glas dat later in lood wordt gezet, zodat kleur én detail samenkomen.

Fusing

Geschiedenis van fusing

• Ontwikkeling in de 20e eeuw

Hoewel glas al eeuwen wordt verhit en gevormd, ontwikkelde fusing zich pas echt in de 20e eeuw, toen glasovens nauwkeuriger regelbaar werden. Hierdoor konden kunstenaars experimenteren met het gecontroleerd samensmelten van glaslagen.

• Studio‑glasbeweging

Vanaf de jaren ’60 groeide fusing uit tot een belangrijke techniek binnen de studio‑glasbeweging, waarin kunstenaars glas niet alleen functioneel maar ook als kunstvorm benaderden.

• Hedendaagse populariteit

Vandaag is fusing een geliefde techniek voor kunstobjecten, interieurdecoratie en workshops, dankzij de veelzijdigheid en moderne uitstraling.

Technieken van fusing

• Snijden van glas

Glas wordt op maat gesneden in vormen, patronen of abstracte stukken. Transparant, opaak en iriserend glas kunnen worden gecombineerd.

• Layering

Bij fusing worden glasstukken gestapeld. De volgorde van lagen bepaalt het uiteindelijke effect: kleurintensiteit, diepte en lichtwerking.

• Samensmelten in de oven

In een glasoven wordt het glas verhit tot ca. 700–850°C, waardoor de lagen versmelten. De temperatuurcurve (stookcurve) bepaalt of het glas volledig vloeit of juist zijn vorm behoudt.

• Slumping

Bij slumping wordt het gefuseerde glas opnieuw verhit en in een mal laten zakken, zodat het een driedimensionale vorm krijgt — ideaal voor schalen en vazen.

• Afwerking

Na het afkoelen kan het glas worden gepolijst, geschuurd of gecombineerd met metalen houders of standaards.